توسعه آندوسکوپی

با پیشرفت علم و فناوری مدرن، آندوسکوپ‌ها با استفاده از فیبرهای نوری دچار تحول کامل شدند. در سال 1963، ژاپن شروع به تولید آندوسکوپ های فیبر نوری کرد و در سال 1964، دستگاه بیوپسی برای آندوسکوپی فیبر نوری با موفقیت توسعه یافت. این فورسپس بیوپسی مخصوص نمونه های پاتولوژیک مناسب با حداقل خطر را امکان پذیر می کند. در سال 1965، کولونوسکوپ فیبر نوری توسعه یافت و دامنه معاینه برای بیماری های دستگاه گوارش تحتانی را گسترش داد. تحقیقات در سال 1967 برای استفاده از آندوسکوپ های فیبر نوری بزرگ کننده برای مشاهده ضایعات کوچک آغاز شد. آندوسکوپ‌های فیبر نوری همچنین می‌توانند برای آزمایش‌های آزمایشگاهی in vivo، مانند اندازه‌گیری دمای بدن، فشار، جابجایی، جذب طیفی و سایر داده‌ها استفاده شوند.

 

در سال 1973، فناوری لیزر برای درمان آندوسکوپی به کار گرفته شد و به تدریج به یکی از روش‌های درمان آندوسکوپی خونریزی دستگاه گوارش تبدیل شد. در سال 1981، فناوری اولتراسوند آندوسکوپی با موفقیت توسعه یافت. این پیشرفت جدید، ترکیب فناوری پیشرفته اولتراسوند با آندوسکوپی، دقت تشخیص ضایعه را بسیار افزایش داد.

 

در سال 1987، Philippe Mouret پیشگام ویدیو-به جراحی آندوسکوپی کمک کرد.

آندوسکوپی مدرن به تدریج با اختراع آندوسکوپ های فیبر نوری توسعه یافت. در دهه 1960، الیاف شیشه که در ایالات متحده توسعه یافت، توجه گسترده ای را در زمینه های مختلف به خود جلب کرد. در حالی که فیبرهای نوری برای انتقال نور در آندوسکوپ های فیبر نوری در اوایل دهه 1930 وجود داشت، پیشرفت در انتقال سیگنال های نور از طریق این فیبرها به دلیل از دست دادن نور زیاد در طول انتقال، کند بود. آندوسکوپ فیبر نوری یک لوله بلند، نازک و قابل انعطاف است که حاوی دسته‌ای از الیاف شیشه‌ای هدایت‌کننده نور است که در هر انتهای آن یک عدسی وجود دارد. در حین معاینه، یک سر لوله به اندامی که قرار است معاینه شود وارد می شود و از سر دیگر آن وضعیت داخلی اندام قابل مشاهده است. آندوسکوپ‌ها معمولاً مجهز به منبع نور هستند و برخی از آن‌ها به ابزارهای جراحی مانند لیزر نیز مجهز هستند. معرفی فیبرهای نوری به مکانیسم انتقال نور، لنزهای ویدئویی را به انتخاب ارجح برای ثبت تصویر تبدیل کرد. آندوسکوپی که قادر به عکاسی همزمان بود، "آندوسکوپ فیبر نوری" بود که در سال 1964 اختراع شد. تا دهه 1960 بود که آندوسکوپ ها هم قابلیت ضبط و هم اندازه گیری تصویر را به دست آوردند. در حدود سال 1975، دوران دوربین های معده به پایان رسید و به طور کامل توسط آندوسکوپ های فیبر نوری جایگزین شد. ژانگ ژنیوان، کارشناس فیبر نوری چینی، یک پروژه علمی و فناوری ملی و محلی بزرگ، "تحقیق در{15}}تکنولوژی تولید در مقیاس بزرگ مجموعه‌های تصویر فیبر نوری و آندوسکوپ‌های صنعتی،" را انجام داد، و به سطوح برتر داخلی و جهانی{16} دست یافت. او همچنین تنها پایگاه تولیدی را در چین ایجاد کرد که قادر به تولید انبوه بسته‌های تصویری و آندوسکوپ بود.

 

در سال 1983، نوع جدیدی از آندوسکوپ-دستگاه جفت شارژ (CCD) برای اولین بار توسط Welch & Alling Instruments در نیویورک، ایالات متحده آمریکا با موفقیت توسعه یافت. آندوسکوپ CCD، که در بدنه قرار داده شده است، دارای یک "عدسی" CCD است که روی یک ویفر سیلیکونی کوچک در یک انتها یکپارچه شده است. این اساسا نوع جدیدی از حسگر تصویر فوتوالکتریک است که عملکردی مشابه دوربین تلویزیون دارد. تصویر ناحیه مورد بررسی را به یک سیگنال الکتریکی دیجیتال تبدیل می کند که از طریق سیم های فلزی منتقل می شود و بر روی "مانیتور تصویر" مشابه گیرنده تلویزیون نمایش داده می شود. استفاده از این فناوری ذخیره سازی، تولید مثل، مشاوره و مدیریت کامپیوتری را امکان پذیر کرد.

در نوامبر 2002، اولین "سیستم آندوسکوپی با کیفیت بالا" در جهان متولد شد که مفهوم آندوسکوپی را به طرز چشمگیری تغییر داد. این فناوری تصویربرداری پیشرفته-را به کار می‌برد و دقت تصویر را ارائه می‌دهد که تشخیص ضایعات بسیار کوچک را ممکن می‌سازد. ظهور آندوسکوپ‌های ویدئویی مدرن، آندوسکوپ‌های الکترونیکی و آندوسکوپ‌های اولتراسوند، عصر جدیدی از آندوسکوپی پزشکی مدرن را آغاز کرده است که از عصر معاینه و تشخیص به عصر درمان و جراحی می‌گذرد.